بسم الله الرحمن الرحيم

کسانيکه خودشون رو خوب پذيرفتند اعتماد به نفس فوق العاده چشم گيري دارند .

يعني چه؟ 

در درون خودشون رو تاييد مي کنن.

براي انسان بودنشون ارزش قائل هستن .

از توانايي رشد و پيشرفت و خلاقيت و نو انديشي خودشون لذت مي برند .

از خودشون رضايت خاطر دارن .

و ...

نقطه بر عکس اينها :

کسانيکه خودشان نسبت به خود چنين محبت و توجهي رو ندارن .

نياز پيدا مي کنن که اين خلاء رو از طرف يه نر يا افرادي پر کنن.

اين بيماري هست مي خواد واقعي باشه يا تظاهر کنه !

يکي که مورد تاييد خودش باشه و به نياز هاي جسمي روحيش توجه داره خيلي کم به بيماري مبتلا مي شه .

حتي فکر بيمار شدن يعني يه جورايي نياز به جلب توجه ديگران هم در ذهنش راه پيدا نمي کنه .

ولي کسيکه اعتماد به نفس نداره :

واقعا بيمار مي شه تا توجه و محبت ديگران را بر انگيزه . يا اينکه خوش رو به بيماري مي زنه تا به اين مقصود برسه .

مثلا پاش به آرومي يه جايي مي خوره و دو سه روز لنگ لنگ کنون راه مي ره .

يا اينکه هميشه حالت سرما خورده به خودش مي گيره . يا يه سردرد رو بهانه مي کنه .

اما در کل فرقي نمي کنه که بيماري واقعي باشه يا نه در هر حال علت اصلي اين رفتار ها نياز به جلب توجه و محبت ديگران هست .

وقتي به اين هدف مي رسه توجه و محبت اطرافياش را به خودش جلب مي کنه و راضی می شه و انتظار می کشه تا دوباره بیمار بشه .

دوستان خوب من قبل از مبتلا شدن به این حالت از خودتون مراقبت کنید .

به خودتون عشق بورزید .

به خودتون و نیازهاتون عمیق احترام بگذارید . و توجه کنید .

حتی اگه بیمار هم شدین خودتون از خودتون دلجویی کنید .

برای خودتون دعای خیر و سلامتی کنید .

در پناه حق باشید.

خواهر کوچیکتون رو هم از دعای خیرتون فراموش نکنید .